Stupid Never Dies içerisinde zor durumda kaldığınızda bir düşmana yaklaşmak, uzaklaşmaktan daha iyi bir fikir olabiliyor. Yönettiğiniz zombi Davy, karşısındakileri ısırarak hem iyileşiyor hem de yeni güçler ediniyor. GPTRACK50 ekibinin bu ilk oyunu; ihtiyacı kalabalık gruplara karşı dövüştüğünüz, zamanla yarıştığınız ve yeniden başladıkça güçlendiğiniz üç boyutlu bir aksiyon rol yapma oyununa dönüştürüyor. Dövüşün akışına alıştığınızda saldırmakla kendinizi kurtarmak aynı işin parçaları hâline geliyor. Fakat bu ilişkinin keyfini çıkarmak için kontrol pürüzleriyle, çok sayıda geliştirme sistemiyle ve aynı yerlere dönme zorunluluğuyla da uğraşmanız gerekiyor.
Davy’nin bütün bunlara bulaşmasının nedeni, bir alışveriş merkezinin dondurucusunda bulduğu Julia. Karakterimiz, neredeyse insanlığın sonunu getiren bir savaşın ardından bu kıza ilk görüşte âşık oluyor; tabii bu sırada kızın kendisinden haberi bile yok. Dr. Frank, onu hayata döndürmenin yolunun canavarların kralı olan KOM’u yenmekten geçtiğini söyleyince Davy de yeraltına inmeye razı oluyor. Giriş kapısı olarak kullanılan klozet ve merkezde dolaşırken bindiği robot süpürge, Stupid Never Dies oyununun mizah anlayışını erkenden açıklıyor. Dünyayı kurtarma işi, ne yaptığını pek anlamayan bir zombinin tek taraflı aşkına bağlanmış durumda.
Dövüşler de bu kahramana uygun bir savunma fikriyle kurulmuş. Davy’nin temel hâlinde alışıldık bir blok veya kaçınma hareketi bulunmuyor. Bunun yerine Stupid Parry ile darbenin üstüne atılıyor, alacağı hasarı azaltıyor ve karşılığında can çubuğunda geri kazanılabilir bir bölüm oluşuyor. Ardından saldırarak ısırma göstergesini dolduruyor, bir düşmana dişlerinizi geçirerek kaybı telafi ediyorsunuz. Geri çekilip sakinleşmeyi beklemek, bu düzen içinde her zaman işe yaramıyor. Kendinizi toparlayabilmek için kavganın içinde kalmanız gerekiyor.
Özellikle de sarı ve parlayarak gelen güçlü saldırılar önemli. Bunları doğru karşılamak, düşmanı sersemleten ve çekirdeğini açığa çıkaran Stupid Impact hamlesine fırsat veriyor. Küçük yaratıklardan tek kullanımlık saldırılar alabilirken; seçkin düşmanların çekirdeklerini yemek, onların biçimine dönüşmenizi sağlıyor. Böylece bir karşı hamle, hem iyileşmenin hem de yeni bir dövüş biçimi edinmenin başlangıcı olabiliyor. Arka arkaya saldırmak ve ısırmak Davy Burst’ü de hazırlıyor; bu geçici güçlenme açıldığında daha fazla hasar veriyor, özel saldırılarınızı daha sık kullanıyorsunuz. Gitarlar yükselirken ekran da renkli efektlerle doluyor. Stupid Never Dies içerisinde sistemlerin birbirini beslediği böyle anlarda oyunun dağınık görünen tasarımı anlam kazanıyor.
Zombi hâli dâhil on bir farklı biçim var ve aralarındaki fark, birkaç saldırı animasyonundan ibaret değil. Kurtadam, hızlı pençe darbeleriyle yakın dövüşü hızlandırıyor ve duvardan sıçrayarak başka türlü ulaşamadığınız yerlere çıkabiliyor. Harpi, havada kalma ve uzaktan saldırma olanaklarıyla hem zemindeki tehlikelerle hem de yüksek platformlarla ilişkinizi değiştiriyor. Lich ise öldürdüğünüz düşmanların ruhlarından iskelet yardımcılar çıkararak kalabalığa kendi kalabalığıyla karşılık veriyor. Üstelik aynı yaratığın farklı çekirdekleri farklı özel saldırılar taşıyabiliyor. Yeni bir çekirdeği bulmanın değeri, yalnızca daha yüksek hasar sayısı görmekten gelmiyor.
Yanınızda iki dönüşüm tutabiliyorsunuz; zombi hâliniz her zaman kullanılabilir. Edindiğiniz biçimleri, kullansanız da kullanmasanız da bulduğunuz kat dâhil üç kat boyunca taşıyabiliyorsunuz. Aynı biçimi yeniden edinmek ise uyum seviyesini yükseltip ek yararlar sağlıyor. Bu bonusların dönüşmeden de işe yarayabilmesi güzel bir ayrıntı. Böylece her çekirdek, hemen kullanacağınız yeni bir karakter olmasa bile mevcut düzeninizi destekleyebiliyor. Bazı güzergâhlarda aradığınız yaratığı bulmak için kat seçmek de hazırlığın bir parçasına dönüşüyor.
Stupid Never Dies içerisinde buna karşılık bütün biçimler eşit derecede kullanışlı değil. Kurtadamın hızı, dövüşler arasında beklemeden ilerlemek istediğinizde çok belirgin bir avantaj. Daha ağır veya hazırlık isteyen biçimlerde aynı rahatlık yok. Deniz yaratığının zeminin altında ilerleyip bir anda saldırma fikri ilginç, ancak kısa dalış süresiyle bekleme süreleri birleşince kalabalığı temizlemek zahmetli olabiliyor. Bu tür özelliklerin değerini gösterecek zaman ve karşılaşma düzeni her zaman bulunmuyor. Sürekli çalışan sayaç da denemeye açık bir oyuncuyu bile tanıdığı, hızlı sonuç veren birkaç seçeneğe yöneltiyor ve pek iyi hissettirmiyor efendim.
Asıl sorun, seçtiğiniz biçimin iyi olmasıyla saldırılarınızın güvenilir olması arasındaki fark. İstediğiniz düşmana kararlı biçimde sabitleyebileceğiniz bir hedef kilidi yok. Kamera büyük hedeflere bir ölçüde tutunabilse de bu, kalabalığın içinden doğru çekirdeği seçmenizi garanti etmiyor. İyileşmek ve yeni bir biçim almak için hamle yaptığınızda, Davy yakındaki başka bir yaratığı ısırabiliyor. Üstelik bazı iskeletlerden can kazanamadığınız için yanlış hedefe gitmek, ısırma göstergesini harcayıp sizi aynı tehlikenin içinde bırakabiliyor. Havadaki düşmanlara mesafe ayarlamak ve görüş alanının dışından gelen saldırıları takip etmek de gereğinden fazla uğraştırıyor.
Uzun saldırı animasyonları bu belirsizliği büyütüyor. Bazı hamleleri yarıda kesip karşılık veremediğinizden, Stupid Parry tuşuna basmak her durumda kurtulacağınız anlamına gelmiyor. Saldırıya ne zaman başlayacağınıza dikkat etmek elbette dövüşün parçası olabilir. Ancak vuruşun hedefe ulaşıp ulaşmadığını ve kontrolü ne zaman geri aldığınızı net hissetmediğinizde, doğru zamanlamayı öğrenmek zorlaşıyor. Stupid Never Dies sürekli saldırmanızı istiyor; bunu yaparken kontrolün yeterince açık geri bildirim vermemesi, özellikle yoğun karşılaşmalarda yorucu oluyor.
Davy’nin gelişimi, bu dövüşleri kısa turlar hâlinde tekrar etmenize dayanıyor. Her girişte birinci seviyeden başlıyorsunuz ama önceki denemelerinizden gelen deneyim puanı çarpanı giderek yükseliyor. Başlangıçta uğraşarak kazandığınız seviyeler, daha sonra birkaç düşmanla birlikte peş peşe gelmeye başlıyor. Kaybettiğiniz bir tur da bu yüzden bütünüyle boşa gitmiyor. Daha hızlı güçleniyor, daha önce sizi durduran katları daha rahat geçiyorsunuz. Seviye artışlarının sürekli yeni bonus seçimleri getirmesi de kısa bir denemeye bile belirgin bir ilerleme hissi verebiliyor.
Kat seçimi bu hızlanmanın işe yaradığı yer. Önünüze gelen her bölümü sırayla bitirmek zorunda değilsiniz; gücünüz yetiyorsa daha aşağıya sıçrayabilir, ihtiyaç duyduğunuz malzemenin veya dönüşümün bulunduğu yöne gidebilirsiniz. Bir grubu öldürmeye ayıracağınız sürenin karşılığını düşünüyor, bazen çatışmayı atlayıp ilerliyorsunuz. Başarılı karşı hamleler ve belirli ödüller, tur süresini uzatmanıza da yardım ediyor. Bu seçimler, sayacın yalnızca tepede duran bir tehdit olmasını önlüyor. Hızlı ve doğru dövüşmenin rotanızı değiştirebildiği bir düzen kurulmuş.
Stupid Never Dies içerisindeki süre baskısı, büyük düşmanlarla karşılaştığınızda daha sorunlu hâle geliyor. Saldırı işaretlerini okuyup uygun anı beklemek, biçiminizin avantajını öğrenmek ve canınızı korumak zaten yeterince iş. Bunların üstüne, dövüşe ne kadar süreyle ulaştığınız da başarıyı belirliyor. Hazırlık için daha fazla düşmanla uğraşırsanız sona az zaman kalıyor; acele ederseniz yeterince güçlenemeyebiliyorsunuz. Süre bittiğinde Davy’nin zayıflaması ve can kaybetmeye başlaması, çözümü öğrenmiş bir denemeyi de bitirebiliyor. İyi tasarlanmış saldırı düzenlerini çözmenin tatmini, bazen dövüşten önce yaptığınız seviye hesabına yeniliyor.
Alışveriş merkezine döndüğünüzde hazırlık devam ediyor. Body Hack sistemiyle başınıza, kollarınıza ve bacaklarınıza parçalar takıyor; ek saldırılar veya çeşitli istatistik bonusları kazanıyorsunuz. Bessie’nin burger dükkânında açtığınız geliştirmeler de sonraki turlarda seviye atladığınızda sunulabilecek seçeneklere ekleniyor. Isırma göstergesini daha hızlı doldurmak, özel saldırıların bekleme süresini azaltmak veya belirli hasarlara dayanmak, dövüşteki planınızı destekleyebiliyor. Yalnızca saldırı gücünü artırmaya bakmamanız için yeterince neden var. Bununla birlikte ayrı para ve malzeme türlerinin, kalıcı geliştirmelerin, geçici bonusların ve parça özelliklerinin birikmesi, hazırlık işini gereğinden fazla menüye bölüyor Stupid Never Dies içerisinde.
Daha önemlisi, seçenek açmak her zaman daha iyi seçeneklere ulaşmak demek değil. Çok durumsal bir bonusu kullanılabilir hâle getirdiğinizde, sonraki seviye seçimlerinde asıl istediğiniz geliştirmeyle aynı havuza giriyor. Açtıklarınızı sonradan havuzdan çıkaramıyorsunuz; seçenekleri yenileme hakkınız da sınırlı. Örneğin, sürekli donduran bir düşmana karşı bağışıklığın işinize yarayacağını bilmek, o bonusun karşınıza çıkmasını sağlamıyor. Stupid Never Dies içerisinde yeni şeyler açmanın ödül olması beklenirken bazen ihtiyacınız olana rastlama olasılığını düşürmesi, gelişim sisteminin en tatsız çelişkilerinden biri.
Bu kadar hazırlığın içinde, oyunun ne ölçüde değiştiği sorusu da büyüyor. Farklı mitolojilerden gelen bölgeler, buzlu alanlardan volkanik manzaralara kadar ayrı görünümler taşıyor ama aynı bölgeye tekrar döndüğünüzde koridorları ve arena düzenlerini çabuk tanıyorsunuz. Dönüşümlerin açtığı yan yollar bulunsa da keşif, dövüş kadar gelişmiş bir uğraş değil. Yeni tur çoğu zaman aynı soruna başka bir çözüm üretmekten çok, daha yüksek sayılarla aynı yolu daha hızlı almak anlamına geliyor. Stupid Never Dies oyununun hikayesinin ilerleyen kısmında rastgele çıkan bir kaynaktan otuz tane toplamanızın istenmesi de bu tekrarı iyice görünür kılıyor.
Başarı bile her zaman ilerlemeye devam etmenizi sağlamıyor. O sıradaki hikâye hedefini veya büyük düşmanı tamamladığınızda sizi merkeze geri gönderiyor. Davy tam istediğiniz gibi güçlenmiş, elinize sevdiğiniz bir dönüşüm geçmişken turun bitmesi, kazancınızı yeni bir yerde sınama fırsatını kesebiliyor. Kısa denemelerle oynamak isteyenler için bu dönüşlerin anlaşılır bir ritmi var; uzun süreli oturumlarda ise yeniden hazırlanma işi ağır basıyor. İstediğiniz zaman açıp kapatabildiğiniz Go Nuts seçeneği Davy’yi çok güçlendirerek zorlandığınız bölümleri ve tekrarları daha rahat aşmanıza yardımcı oluyor. Bu hoş ama temel akışın sık sık durması sorununu çözmüyor.
Stupid Never Dies oyununun sunumu, aynı yerlere dönseniz bile dikkatinizi yeniden çekebilecek kadar özenli. Dergiden yırtılmış fotoğrafları andıran parçalar, karalamalar, çıkartmalar ve farklı yazı karakterleri yalnızca menülerde kalmıyor; ara sahnelere, düşman tanıtımlarına ve dövüş efektlerine de yayılıyor. Açtığınız bonusların arayüzün kenarında birikmesi, gelişimi bile bu görsel dilin parçası yapıyor. Alışveriş merkezinin daha somut görünümüyle yeraltının boyanmış gibi duran yüzeyleri arasında belirgin bir ayrım var. Renkli efektler ve pop punk müzik de Davy’nin beceriksizliğiyle abartılı gücü arasındaki geçişi tamamlıyor. Görsel hareketlilik, oyuna yalnızca dikkat çekici bir kapak kazandırmıyor; küçük ödülleri ve sıradan karşılaşmaları da daha eğlenceli gösteriyor.
Yan karakterler bu üslubu destekliyor. Motorcu zombi Bessie, Chihuahuaya benzeyen Acelino ve hafızasına pek güvenilemeyen taş yaratık Goyle, alışveriş merkezindeki hizmetleri birer menü olmaktan çıkarıyor. Beklenmedik müzikal çıkışlar ve canavarlarla ilgili saçma ayrıntılar, sıradaki konuşmayı merak ettirebiliyor. Yine de her şaka aynı ölçüde işlemiyor. Özellikle ilk saatlerde peş peşe gelen dünya açıklamalarıyla öğreticiler, henüz dövüşe alışamadan oyunu durduruyor. Zombilerin bilerek yavaşlatılmış konuşmaları da uzun diyalogları daha uzun hissettiriyor. Stupid Never Dies oyununun taşkın enerjisi, anlatımının temposuna her zaman yansımıyor.
Julia’nın geçmişinden açılan paylaşımlar, hikâyenin daha ilginç tarafı. Davy’nin hayallerindeki kusursuz sevgiliyle kendi hayatı, ailesi ve kaygıları olan insan arasındaki farkı görüyorsunuz. Ortada karşılıklı bir ilişki bulunmaması, bu kurtarma görevine hafifçe rahatsız edici bir anlam katıyor. Stupid Never Dies oyununun bu mesafeyi gösterebilmesi değerli; Julia yalnızca dondurucuda duran bir ödül olarak kalmıyor. Ancak Davy’nin aynı isteğinin sık sık tekrarlanması ve araya giren açıklamalar, bu fikri taşıyacak duygusal gelişime her zaman dönüşmüyor. Tuhaflığı merak etmekle karakterlerin başına gelenleri önemsemek arasında bir açıklık kalabiliyor.
Stupid Never Dies oyununun en ikna edici fikri, savunmasız bir zombiyi saldırarak ayakta kalan bir dövüşçüye dönüştürmesi. Bu fikrin işlemesi için düşmanı okumak, doğru çekirdeği seçmek ve elinizdeki biçimi kullanmak yeterince ilginç işler. İlerleme düzeni ise bunları öğrendikten sonra da sizden aynı katlarda biraz daha güç biriktirmenizi istiyor. Oyunun sınırı burada beliriyor: Davy’nin daha hızlı gelişmesi, oyuncuya her seferinde yeni bir şey yaşatmıyor. Dönüşümleri kurcalamak ve kısa turlarla karakter hazırlamak başlı başına keyif veriyorsa devam etmek için neden çok. Daha tutarlı bir aksiyon akışı arandığında ise bu iyi fikirlerin ne kadar sık ertelendiği belirleyici oluyor.
